نظریه انسان شناسی ادبی بوردیو

عکس کتاب ادبی بوردیو

شاید در روزهای اخیر متوجه نوعی تغییر در مطالب وبلاگم شده باشید. در روزهای اخیر سعی کردم تا با استفاده از فرصت تعطیلات برخی منابع و متون مناسب برای دانشجویانم در درس هایی که ارائه می کنم شناسایی و در اینجا بگذارم. به امید اینکه دانشجویان هم روزی روزگاری این منابع را بخوانند. متون جدید در زمینه مطالعات فرهنگی و جامعه شناسی هنر و ادبیات و انسان شناسی هستند. بعد از این تلاش می کنم هرچه منبع مفید و مرتبط با دروس دانشجویانم یافتم در اینجا بگذارم و مطالب وبلاگ دیگر محدود به نوشته هایم خودم نخواهد بود.

متنی که ملاحظه می کنید متن سخنرانی دکتر شهرام پرستش در انجمن جامعه شناسی ایران است که در پایگاه اطلاع رسانی دکتر فکوهی درج شده است.

خدا

امروز فیلم پسر مریم ساخته حمید جبلی را دیدم. رحمان پسرک روستایی مسلمان که به مراقبت از کشیش روستای شان می پردازد و هنگام بیماری کشیش به ارومیه می رود و ژرژ برادر کشیش را ببالین کشیش روستایشان می آورد. کشیش عاقبت می میرد و کلید کلیسا را به رحمان می سپارد. پسر مریم حکایت نمادین روایت احساس ما از خدا و خانه اوست که در کعبه و کلیسا و همه جاست. و حکایت همزیستی انسانی و تاریخی ایرانیان با هم از هر فرقه و دینی در کنار هم است. بعد از تماشای فیلم دلم برای خدا تنگ شد. آه خدای من دوستت دارم.

دلم برای خدا تنگ شده است،

او که همین نزدیکی هاست،

نزدیک تر از رگ های احساس،

جایی میان من و تو،

ایستاده،

تنهاست.

+ نوشته شده در چهارشنبه 12 اردیبهشت1386ساعت 5:1 بعد از ظهر توسط نعمت‌الله فاضلی

خانواده در قصه های ایرانی

الول ساتن یا کتاب قصه های مشدی گلین خانم برای ما ایرانیهای شخصینی شناخته شده است. او یکی از مخققان بزرگ شناخت قرهنگ ایران است و تسلط او بر زیر و یم فرهنگ ایران را می توان از همین مقاله زیبا و خواندنی اش دریاقت. فهم ایران و جامعهایران نیز بدونه فهم خاواده و تحولات ان ممکن نیست. خاتواده و زبان و ادبیات عامه در این مقاله روح تاریخی ما ایرانیان را بازتاب می کنند. دکتر علی بلوکباشی همکار بزرگ و عزیزم هم انصافا متن را روان ترجمه کرده اند. این مقاله را از سایت دیباچه برداشته ام.

روابط خانوادگی در ادبیات عامة ایران

ل.پ.الول ساتن

 

برگردان: علی بلوکباشی

باز هم دالی

دکتر ولی الله رمضانی (متخصص انسان شناسی فناوری مقیم فرانسه) همکار فرهیخته ام که تاکنون توفیق دیدارشان را نداشته ام، اخیرا مقاله بسیار مبسوط و انتقادی و آموزنده روش شناسانه ای درباره مقاله مردم نگاری سوررئال من نوشته اند که در پایگاه اطلاع رسانی دکتر ناصر فکوهی منتشر شده است. مقاله مردم شناسی سوررئال من هم در پایگاه دکتر فکوهی و همچنین در آرشیو این وبلاگ موجود است. ضمن سپاس از جناب دکتر رمضانی و دکتر فکوهی، من این نقد روش شناسانه را در اینجا قرار می دهم. مقاله جناب دکتر رمضانی برای من نکات واقعا آموزنده فراوانی داشت. آن را چند بار خواندم. امیدوارم بزودی یادداشتی درباره این مقاله بنویسم و در اینجا قرار بدهم.

سوژه، ابژه و مکان در دیدگاه انسان شناختی
با نگاهی به «مردم شناسی سورئال...»

ولی الله رمضانی[1]

پیکاسو سکس و جادو

شبکه 4 تلویزیون بریتانیا در ساعت هشت بعد از ظهرروز بیست و پنجم ماه ژوئن سال 2001 برنامه ای درباره پیکاسو با عنوان «پیکاسو: سکس و جادو» پخش کرد. این برنامه حاوی نکات ارزشمند روش شناختی برای فهم و تجزیه و تحلیل آثار هنری بود. من برخی نکات مهم این برنامه را یادداشت کردم و آنها را دست مایه مطلب حاضر قرار دادم. مجری و تحلیل گر این برنامه جان ریچاردسون از دوستان نزدیک پیکاسو بود. همچنین همسر و دوست دختر پیکاسو در این برنامه از زندگی پیکاسو صحبت کردند. پیکاسو در سن 91 سالگی در آوریل 1973 از دنیا رفت. او بارها ازدواج کرد و اصالتا اسپانیایی بود اما بخش زیادی از عمرش در فرانسه گذشت.

اسملسر: اودیسه فکری

متنی که ملاحظه می نمایید درباره زندگی و شخصیت نیل اسملسر از قله ها رفیع جامعه شناسی آمریکا و جهان است. من مطالعه این متن جذاب و خواندنی را به همه بخصوص کنشگران حوزه علوم اجتماعی اکید توصیه می کنم. درس های اخلاقی و انسانی و همچنین آموزهای علمی بسیاری در زندگی نیل اسملسر وجود دارد. او یکی از مصادیق صادق و برجسته انسان آکادمیک است. من از جناب آقای دکتر محمود شارع پور دانشیار و جامعه شناس ارجمند دانشگاه مازندران و دوست دیرینم بخاطر ترجمه این متن و ارائه آن برای انتشار در این وبگاه صمیمانه تشکر می کنم. ممنون می شوم بعد از خواندن متن نظرتان درباره انسان و اخلاق دانشگاهی با توجه به آنچه از اسلمسر می آموزید برایم از طریق ایمیل یا در اینجا بنویسید.

اسملسر( (Neil J. Smelser: اودیسه فکری

دکتر محمود شارع پور- دانشگاه مازندران

آیا فیلم می تواند واقعیت را نشان دهد؟

یکی از جذابیت های فیلم در این پیشفرض نهفته است که آنچه می بینیم واقعیت دارد. حتی در تماشای فیلم های تخیلی نیز به نحو ناخودآگاه این باور در ذهن ماست که این فیلم ها واقعی اند. اما آیا فیلم می تواند واقعیت را بازنما سازد؟ تحلیل این موضوع دیگر مقوله ای هنری نیست. بلکه به حوزه نقد و جامعه شناسی فیلم مربوط است. از اینرو، شاید مهمترین واژه کلید در جامعه شناسی هنر، مفهوم واقع گرایی باشد. چه نسبتی بین واقعیت اجتماعی و اثر هنری وجود دارد؟

آمار سایت

  • شمارنده سایت:4,181,844
  • محتوای منتشر شده:822
  • بازدیدکنندگان:
    • امروز:1496
    • هفته جاری:7755